Categorie archief: Geen categorie

Op reis voor de kunst

Als je op reis gaat krijg je meestal ‘fijne vakantie!’ toegewenst. Goed bedoeld, maar op reis is toch wel wat anders dan op vakantie. Op reis ga je naar onbekende streken en hoop je op avontuur, op vakantie weet je wat je kan verwachten en hoop je alleen dat het klopt. Op vakantie kan zelfs thuis, maar voor een reis moet je toch de deur uit. Te voet, op de fiets of met het openbaar vervoer ervaar je een land eigenlijk nog het beste, en kom je nog eens een bewoner tegen. Langzaam reizen, misschien wordt het wel mode, net als  slow food. Een extreme manier van slow travelling is nu te zien in museum De Hallen in Haarlem op de tentoonstelling Reiskoorts. Daar zie je op een videoverslag hoe kunstenaar Joost Conijn met een zelf gebouwde op hout gestookte auto door Roemenië reisde. Het hout voor zijn auto moest hij regelmatig bijvullen –  hout genoeg in Roemenië – bij houtzagerijen en houthakkers. In de dorpen drommen kinderen om zijn auto, mannen die de motor wilden bekijken, oude vrouwtjes die hem wenkten voor een kom geitenyoghurt in hun hutje op de berg. De verwezenlijking van een jongensdroom, fascinerend vind ik het. De houten auto kan je ook in het echt bekijken. Het is een kunstwerk.

Hout Auto, 2001

Hout Auto, 2001

Joost Conijn bouwde ook een vliegtuig van onderdelen van een fiets, een kruiwagen en een motor, waarmee hij vanaf een dak opsteeg; een ander zelfgebouwd vliegtuig crashte in Marokko, met zijn laatste vliegtuig vloog hij in verschillende etappes van Nederland naar Kenia. Ook iets waar menigeen van droomt, maar Conijn deed het echt.

Een heel ander project op de tentoonstelling is het uit kleurige geometrische figuren samengesteld zandtapijt van Elvira Wersche. Ieder figuur is gevuld met zand afkomstig uit verschillende landen, dat de kunstenares op haar reizen verzamelde. Haar zandtapijten zijn tijdelijk; aan het einde van een tentoonstelling wordt het zand tijdens een dansvoorstelling verstrooid, of soms ook gewoon opgeveegd. Wat blijft is de herinnering, die ook is vastgelegd in een mooi boek Sammlung Weltensand, waarin prachtige afbeeldingen van de landschappen en vooral de mozaïeken die haar inspireerden.

Elvira Wersche legt de laatste hand aan haar enorme mandala in het Pergamonmuseum in Berlijn.foto Jiska Rickels, 24 september 2008

Elvira Wersche legt de laatste hand aan haar enorme mandala in het Pergamonmuseum in Berlijn.foto Jiska Rickels, 24 september 2008

Reiskoorts is verder een grote tentoonstelling met van alles en iedereen, een nogal onsamenhangend geheel. Van alle mogelijke kunstenaars die op reis gingen voor de kunst of kunst maakten naar aanleiding van een reis, is iets te zien, en daarmee kan je vele kanten op. Opmerkelijk is wel hoeveel kunstenaars in de negentiende eeuw langdurig op reis gingen naar verre landen. Dat moet heel avontuurlijk zijn geweest.

Reiskoorts De Hallen, Haarlem, t/m 11 september, De Hallen, Haarlem

Elvira Wersche Sammlung Weltensand99 uitgevers

 

 

 

 

 

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Geen categorie

Sol LeWitt in de Piemonte

Toen we het in de reisgids lazen waren we verbaasd. Een werk van Sol LeWitt in de heuvels van de Piemonte? Zijn grote muurschilderingen met kleurige strakke banen en vlakken kenden we uit het Stedelijk en het Haags Gemeentemuseum, waar ooit een van zijn muurschilderingen werd weggehaald, omdat het ‘ging om een conceptueel werk dat niet door de kunstenaar zelf was vervaardigd’. Na veel protest is het weer aangebracht, maar ook toen niet door Sol LeWitt zelf. Die ging namelijk uit van het principe dat het in de kunst niet gaat om de hand van de kunstenaar, maar om zijn ideeën. Zo liet hij zijn werk op basis van nauwkeurige aanwijzingen en diagrammen meestal door anderen uitvoeren. Hij overleed in 2007, maar nog steeds worden er aan de hand van zijn genummerde ontwerpen muurschilderingen gemaakt. Ik vind het helemaal geen gek idee, zo zijn deze kunstwerken niet onvervangbaar en kunnen er meer mensen van genieten. Want van de aanblik van een muurschildering van Sol LeWitt word je heel vrolijk.

muurschildering Stedelijk Museum, Sol Lewitt

muurschildering Stedelijk Museum, Sol Lewitt, 2003. c/o Pictoright Amsterdam/Stedelijk Museum Amsterdam

Five degrees of scribbles: A cube without a cube; A cube without a corner. Black pencil, August 2005.
video: Massachusetts Museum of Contemporary Art

Na een rit over hobbelige zandwegen arriveerden we inderdaad in een wijngaard bij een met heldere kleurvlakken bewerkt kapelletje, het kon niet missen, dit was duidelijk een Sol LeWitt, volgens de beschrijving eigenhandig door de kunstenaar beschilderd. Naast een oude schuur stond het daar als een juwelenkistje te stralen in de middagzon. Een klein wonder, zomaar in de heuvels van de Piemonte.

La Capella

Capella, 1999, foto http://blog.travelmarx.com

Capella

Capella, foto http://blog.travelmarx.com

toegangsdeur Capella

toegangsdeur Capella, foto http://blog.travelmarx.com

Naar eigen zeggen is LeWitt met heldere kleuren gaan werken na het zien van de fresco’s van Giotto in de Scrovegnikapel in Padua. Ook Giotto voerde niet alles eigenhandig uit, dat liet hij deels aan zijn leerlingen over, in die tijd heel gewoon. Toch wordt het werk in zijn geheel aan Giotto toegeschreven, al heeft de meester niet alles zelf aangebracht.

padua2

fresco’s van Giotto in de Scrovegnikapel, plm. 1305, Padua

 

Capella di Sol LeWitt e David Tremlett, Brunate, La Morra 1999

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Geen categorie

In de sfeer van Klimt en Schiele

Van het Belvédère in Wenen mocht het Gemeentemuseum Den Haag een tijdje de Judith van Gustav Klimt lenen. Hoe ze in Wenen werd getoond weet ik niet, maar in Den Haag is dat in grote stijl, zoals het een Grande Dame uit het fin de siècle van Wenen betaamt. In een halfduistere zaal, omgeven door honderden opgloeiende goudkleurige perfumflacons, verschijnt ze aan ons als een in goud gevatte icoon. Ons, nederige toeschouwers, beziet ze hautain, het afgehakte hoofd van Holofernes achteloos in haar ene hand. Of is het meer een wellustige blik, op haar wangen een blos van seksuele opwinding? Die dubieuze blik, verleidelijk, sensueel, spottend, triomfantelijk, maakt haar zo fascinerend; het was dan ook deze blik die indertijd voor ophef zorgde. In plaats van een vrome bijbelse Judith die haar leven riskeerde om haar volk te redden, schilderde Klimt een femme fatale, die er duidelijk genoegen in schept de man die ze verleid heeft te doden. Het kwam overeen met het toen heersende idee over de vernietigende kracht van de vrouwelijke seksualiteit, waaraan de man willoos was overgeleverd en dat zijn ondergang kon betekenen. Wat vonden de vrouwen in die tijd daar eigenlijk zelf van? De spreekuren van Dr. Freud zaten vol met hysterische vrouwen vanwege hun onderdrukte seksuele verlangens.

judith I

Judith I (1901) Gustav Klimt

 

In de tegenover liggende zaal hangt het grote portret van Egon Schiele’s vrouw Edith. Ze ziet er ingetogen en ook een beetje onhandig uit. Ik vraag me af of de schilder haar graag zo wilde  zien, of dat ze werkelijk zo was. Eerlijk gezegd denk ik het eerste, weinig schilders portretteren hun eigen vrouw als een sensueel wezen. In ieder geval, Schiele’s portretten van andere vrouwen zijn weinig verhullend, de meeste hard en erotisch, soms bijna pornografisch.

De zaal van Edith is licht en ruim, rondom behangen met gestreepte lichte gordijnstof, dezelfde als de stof van haar jurk op het schilderij. De strepen van de gordijnen zijn aan één kant van de zaal vervaagd, alsof ze jarenlang voor een raam hebben gehangen. Het is een mooie theatrale tegenstelling, deze zonnige ruimte na de zwoele duisternis van de Judithzaal.

 

egon-schiele-portrait-of-edith-schiele-the-artist-s-wife-1915

Edith Schiele in een gestreepte jurk, (1915), Egon Schiele

De tussenliggende zalen zijn uitgevoerd in de stijl van de Wiener Secession, de vloeren, de wanden in zwartwit patronen, aan de wanden tekeningen en affiches van Klimt en Schiele, in het midden een vitrine met enkele sieraden van de Wiener Werkstätte.

De hele tentoonstelling is een waar Gesamtkunstwerk: theater, decor en kunst ineen. Een klein juweel.

 

Judith en Edith, Gemeentemuseum Den Haag, tot en met 19 juni 2016

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Geen categorie