Maandelijks archief: maart 2019

In de Stadionbuurt in Amsterdam Zuid, waar de huizen tegenwoordig een vermogen kosten, staat sinds kort een volledig ingericht appartement waar je voor niets in kan. Te mooi om waar te zijn, inderdaad, want het appartement heeft geen muren en het meubilair is van keihard beton en brons. Maar wat een aanwinst, een kunstwerk waar iedereen zomaar naar binnen kan lopen. Waar je je kan uitstrekken op het Corbusier ligbed, waar je ongegeneerd met je voeten op de salontafel van Isamu Noguchi in de Egg Chair van Arne Jacobsen een boek kan lezen, op de wc zitten, ja gewoon doen of je thuis bent. Het is bedacht en ontworpen door de Britse kunstenaar Matthew Darbyshire (1977). Voor het meubilair en de objecten koos hij in overleg met een aantal buurtbewoners voorbeelden uit de design afdeling van het Stedelijk Museum. Je kan je voorstellen dat in heel wat woningen in de omgeving ook van die meubels en objecten staan. Om te voldoen aan de wens van buurtbewoners die in plaats van een kunstwerk liever een fontein wilden, zijn in het ‘appartement’ fonteintjes aangebracht bij de wc, de douche en het aanrecht. Soms doen ze het, vaak ook niet.

Het adres van dit appartement is 11 Rue Simon-Crubellier, naar het fictieve adres van de bewoners van een groot Parijs flatgebouw uit een roman van de Franse schrijver Georges Perec. In zijn werk gaat het altijd over personen, adressen, die niet meer bestaan, die spoorloos verdwenen. Zelfs liet Perec letters verdwijnen, zoals de letter e in een van zijn romans. Het had alles te maken met zijn herinnering, of beter gezegd zijn trauma, toen zijn moeder in 1942 tijdens een razzia voor altijd uit zijn leven verdween. Ook het huis en de straat waar hij toen woonde bestaan niet meer. Door bulldozers weggevaagd.

Waar het Stadionplein nog niet eens zo lang geleden niet meer was dan een kale winderige vlakte met een Febo snackbar als enig toevluchtsoord, is het nu bebouwd met vele café-restaurants. Bij een beetje mooi weer ziet het eruit een hele grote gezellige huiskamer. Met op de achtergrond het Olympisch stadion en de toren met de schaal voor het Olympisch vuur uit 1928 van architect Jan Wils, geflankeerd door de twee modernistische voormalige Citroëngarages uit 1931, ook van Wils. Het was de tijd van het optimistische Nieuwe Bouwen, met veel ruimte en licht, voor een toekomst die alleen maar beter zou worden.

Ik houd van dit deel van Amsterdam Zuid, de Stadionbuurt, met de liefdevolle architectuur uit de jaren dertig, de brede straten, het weidse uitzicht op de wolkenluchten boven de Stadionweg en het Minervaplein. Zo stelden de architecten zich dat ooit voor, en zo is het nog steeds.

11 Rue Simon-Crubellier, 2018, Matthew Darbyshire, op het Van Tuyll Serooskerkenplein (grenzend aan het Stadionplein), Amsterdam Zuid

Met dank aan het mooie en uitgebreide blog van Marion Algra over de Rue Simon-Crubellier en Georges Perec (marionalgra.wordpress.com Face to Face Olympisch Kwartier. Het leven: een puzzel)