detail Internal Object (2013-2015) van Anish Kapoor
Oei dat is schrikken! Argeloos loop je door de erezaal van het Rijksmuseum om weer eens fijn te genieten van het warme rood van het Joodse bruidje, en dan bam! Aan de overkant drie enorme angstaanjagende panelen met stukken uiteengereten bloederig vlees, tenminste zo ziet het eruit. Het is werk van Anish Kapoor, deze grote stukken van klodders siliconen, vermengd met rode en witte hars. Wat moeten die hier, pal tegenover het werk van Rembrandt? Moeten ze soms zoals tentoonstellingsmakers graag beweren ‘de dialoog met andere werken aangaan’? (Heb jij wel eens kunstwerken met elkaar horen praten?) Dan zouden ze eerder passen bij de grote lappen vlees van Soutine, of zelfs bij Rubens met zijn menselijke vleesmassa’s – dat laatste op voorstel van Rudi Fuchs, in zijn mooie artikel Kijken kolken in de Groene Amsterdammer van 28 januari j.l.
Maar toch, daarna keek ik wel weer met andere ogen naar het overbekende Joodse bruidje. Het viel me opeens op hoe dik, hoe materieel Rembrandt zijn verf ook kon aanbrengen, bijvoorbeeld op de mouw van de bruidegom en hoe de sieraden als het ware op het doek liggen. Het ook wel weer mooi dat je door zo’n confrontatie met een vreemd en totaal niet passend werk uit je gewone doen raakt, uit je ‘comfort zone’. Van tevoren denk je precies te weten wat je gaat zien, maar na de schok van het onverwachte kijk je toch weer heel anders. Je wordt even wakker geschud.
Amsterdam, 25-11-2015. Internal Object in Three Parts (2013-205) van Anish Kapoor in de Eregallerij van het Rijksmuseum. Foto: Olivier Middendorp
Tot 6 maart 2016 in de erezaal van het Rijksmuseum
Kunst is overal 