Wie beheert er thuis geen privémuseumpje? Met schelpen van een vakantiestrand, een beeldje uit een ver land, een asbak uit de tijd toen je rookte, een zilveren doosje van je moeder, nou ja van alles waaraan je een speciale herinnering bewaart. Je verzameling past op een plank in de boekenkast, er komt nog een plank bij, misschien een vitrinekast. Sommige mensen hebben een gelukkige hand van verzamelen en hun blikken speelgoed autootjes, of de van Douwe Egberts punten gespaarde koffiekoppen zijn plotseling veel geld waard. Maar over het algemeen heeft niemand belangstelling voor je verzameling; al die spullen hebben een voor jou een waarde die je verder met niemand kan delen.
Het is een hele kunst om te weten wat je wel en niet kan bewaren. Wie helemaal niets weg kan doen loopt de kans op een dag bezoek te krijgen van de GG en GD.
Behalve als je een zoon hebt die er een kunstwerk van maakt.
In het Groninger Museum toont de Chinese kunstenaar Song Dong onder de titel Waste Not, een gigantische verzameling oude spullen uit het dagelijks leven van zijn moeder – en van vele Chinese moeders. Het is een groots en indrukwekkend kunstwerk geworden. Al die spullen, ooit gebruikt en gekoesterd, krukjes, boeken, ballpoints, schoenen, vergieten, ze liggen daar heel mooi uitgestald, maar erg nutteloos. Het doet je denken aan alles wat je zelf allemaal in de loop van de tijd achteloos hebt weggedaan, de schoenen die je toen perse wilde hebben maar die een jaar later alweer uit de mode waren, het draagbare radiootje waar je zo trots op was en waar je nu met weemoed aan terugdenkt. Had je dan alles moeten bewaren?
We gooien van alles weg, maar we houden wel van vroeger, dat is toch behoorlijk tegenstrijdig. Gelukkig zijn er in Nederland meer dan negenhonderd musea, waar het verleden voor ons geconserveerd, bewaard en getoond wordt, dat dan weer wel. En de rest van onze oude spullen kunnen we naar de kringloop en andere goede doelen brengen, zoals vluchtelingen en arme landen.
http://https://www.youtube.com/watch?v=bG4SeIVqhkY
In het museum heeft Song Dong meerdere installaties over herinneren. Een daarvan bestaat uit grote stapels papier, waarop hij jarenlang zijn herinneringen neerschreef. Met water.
Ik vond het een prachtige verbeelding van het vervliegen van herinneringen. Ze zitten in je hoofd en als jij ze kwijt bent is er niemand meer die ze kent.
Ook is er een wand vol kleine metalen bordjes met huisnummers, het enige wat er overbleef van de vele honderden huisjes, de hutongs, die in Bejing plaats moesten maken voor grote nieuwbouwprojecten. Ik moest denken aan de mensen, gezinnen, families, voor wie de nummers op de bordjes stonden voor een eigen plek, een huis, hoe krap ook, waar gewoond, geleefd werd, ruzie gemaakt, kinderen speelden, de geur van gebakken vis.
Verder is op een video te zien hoe er dagenlang minutieus aan een grote stad van snoep werd gebouwd. Toen de stad af was mocht het publiek van de stad eten. In minder dan vijf minuten was alles weg. Alsof er nooit een stad geweest was.
Ja je vergeet snel. Wie weet nog welk gebouw er stond op de grote open plek op het Rokin naast het gebouw van de NRC?
video de stad van snoep Song Dong
Tentoonstelling Song Dong, Life is Art, Art is Life, Song Dong, Groninger Museum, tot 1 november 2015. Het kunstwerk Waste Not is tot en met 18 oktober 2015, dus twee weken korter te zien in het Coop Himmelb(l)au paviljoen.
Kunst is overal 