In een van de zalen van het meestal zo keurige Cobramuseum is het een lekker zootje. Metershoge tekeningen, teksten, een knalblauwe figuur van purschuim, twee enorme degens in een groot blok kunstgras, de bedoeling is niet helemaal duidelijk maar dat geeft niet. Het is het resultaat van de bezoeken die David Bade en Kamagurka brachten aan de vuilstort en een verzorgingshuis in Amstelveen in het kader van ‘Uw verlies is onze inspiratie’. Hun associatieve teksten en zwierige tekeningen, waaronder grote portretten van bewoners van het verzorgingshuis, kwamen voort uit de verhalen van de mensen die ze op hun tochten door Amstelveen ontmoetten. Iedereen die zin had kon meedoen aan de opbouw van de tentoonstelling en ook bij de opening was iedereen welkom. Alles bij elkaar was het één doorlopende sociale kunsthappening, ja zo zou je het kunnen noemen. Het deed mij denken aan de jaren zestig en zeventig, toen de straat het museum binnenkwam en het er een stuk levendiger aan toeging dan nu.
Kamabade, foto Matthijs Immink
David Bade nodigt vaker anderen uit om mee te doen, kunstenaars en niet-kunstenaars, en in zijn tekeningen en sculpturen verwerkt hij van alles wat hij ter plekke tegenkomt. Zijn fel gekleurde beelden of bouwsels stelt hij samen uit gevonden spullen en goedkope materialen. Ze zien eruit alsof ze even in elkaar gezet zijn en ook zo weer weg kunnen. Dat is niet helemaal waar, want ondertussen hebben verschillende musea werk van hem aangekocht. Naast de vijver bij de ingang van het GEM in Den Haag staat een van zijn grote kleurige beelden met op zijn kop een ooievaar.
Gemeentemuseum Den Haag, Sculptuur Big Fish Day (avant la lettre) (2002) van David Bade
Op de tentoonstelling Tropisch Koninkrijk in Museum De Fundatie in Zwolle is ook een groot collage-achtige werk van hem te zien. De energie spat ervan af, zeker in vergelijking met het werk van de andere kunstenaars uit het Caraïbisch gebied. Dat bestaat jammer genoeg uit een nogal clichématig allegaartje van naïve schilderkunst, mythische voorstellingen, sculpturen van takkenbossen, kettingen en politieke statements.
License to play, Fever, Mit imperialen zielen en Curacao Calimero, David Bade, acryl on textile, 2012-2013 | foto Pedro Sluiter
Wat ik zo bijzonder vind aan Bade is dat hij ondanks zijn grote succes (tentoonstellingen in het Stedelijk, het GEM, Biënnale Venetië en nog veel meer) niet alleen bezig is met het maken van kunst maar ook altijd contact houdt met de wereld buiten het museum. Op zijn geboorte-eiland Curaçao richtte hij samen met anderen het Instituto Bueno Bista op voor Curaçaose jongeren, die zo de kans krijgen om door te stromen naar een Nederlandse kunstopleiding, hij organiseert workshops voor bejaarden, scholieren, verstandelijk gehandicapten en wijkbewoners. Een paar jaar geleden maakte hij portretten van inwoners van Heerlen en sindsdien komt hij ieder jaar terug voor een vervolg. Zo wint hij met zijn inzet en enthousiasme meer zieltjes voor de kunst dan de jaarlijkse museumnachten, waarop mensen het museum binnen worden gelokt met tango bij de Nachtwacht, buikdansen in de Nieuwe Kerk of cocktails in het Van Gogh.
Cobra Museum Amstelveen De grote we hebben alles te verliezen show van Kamabade is begonnen, tot en met 16 maart
Museum De Fundatie Zwolle Tropisch Koninkrijk, hedendaagse kunst van Aruba, Curaçao, ST. Maarten, Bonaire, Saba en St. Eustatius, tot en met 16 maart
Kijk verder op: http://badeblog.wordpress.com
Kunst is overal 