Om te weten wat er zoal aan hedendaagse kunst wordt aangeboden, bezoek ik wel eens een galerie. Toch, voordat het zover is, moet ik elke keer weer een flinke dosis tegenzin overwinnen. Waarom?
Meestal gaat het zó: eerst moet je bij de galerie aanbellen, gewoon binnenlopen is er niet bij. Je vraagt je af of ze wel open zijn, of het wel kan. Ja, je mag naar binnen. Vervolgens sta je in een grote witte ruimte, overal en altijd die kille witte ruimtes, het is doodstil, vaak ben je de enige bezoeker. De persoon die open deed zit alweer achter de computer. Je loopt stilletjes langs de kunstwerken, de vloer kraakt een beetje, als dat maar niet stoort. Je zou best wat meer van de kunstwerken willen weten, soms ligt er een lijst met titels en prijzen van de kunstwerken, de namen van de kunstenaars, soms ook niets. Als je durft spreek je de persoon achter de computer aan, die heel aardig en bereidwillig blijkt te zijn, maar zegt niet veel van de kunstenaars weten. Je krijgt een blad met titels en prijzen van de kunstwerken, namen van de kunstenaars.
Ik wil maar zeggen, galeriebezoek is niet altijd makkelijk. Ik vraag me af voor wie galeries eigenlijk bedoeld zijn. Niet voor iemand als ik, iemand die puur uit belangstelling komt kijken, denk ik. Voor wie dan wel? Vrienden en kennissen van de kunstenaars en galeriehouder? Voor kapitaalkrachtige kunstkopers?
Onder de titel Nieuw Amsterdams Peil tonen verschillende galeries op het ogenblik werk van een groep dezelfde kunstenaars, bijeengebracht en opgesteld door een speciale curator. Een goed initiatief leek mij, zo krijg je een breder overzicht van het werk van een paar kunstenaars tegelijk en wie weet is het allemaal wat publieksvriendelijker dan anders. De deelnemende galeries zijn ook vaker open, van dinsdag tot en met zondag. Met vlaggen en pijlen in de straat zie je waar je moet zijn en in sommige galeries kan je zomaar binnenlopen. Er zijn nogal wat video’s, onder andere van Pauline Oltheten, over gewone mensen op straat, een vrouw op een Grieks eiland die de stoep aanveegt, een paar vluchtelingen slenteren voorbij, een dikke man doet oefeningen aan de leuning van een bank waarop in grote krasletters het woord Kapitalism, straatbeelden die voorbij komen alsof je zelf ergens op een bankje zit te kijken, of de video Practicing Foreign Languages van Dina Danish, over een vrouw die letterlijk woorden uitspuugt en over galeriebezoekers die commentaar krijgen alsof het gaat om een voetbalwedstrijd (erg grappig), foto’s van het originele manuscript van Das Kapital dat op een veiling een kapitaal moet opbrengen (de foto’s zelf kosten € 20.000, ex VAT 10%), zijn geestig. Maar dan, het merendeel van de kunstwerken behoeft echt meer informatie dan alleen de titel, de naam van de kunstenaar en de prijs. Wat is bijvoorbeeld de bedoeling van het gedeeltelijk schuin afgesneden boek Ulysses (Dora Garcia, Ulysses, 2009, € 1200 ex VAT 21%)? Of de prints van een serie schaduwhanden (Antonis Pittas, Shadows for Construction #1, € 2000)? Een doorgezaagd zeilschip, een pick-up met een grammofoonplaat? En zo meer. Of is iedereen op de hoogte behalve ik? Waarom niet meer uitleg, waarom niet iemand die iets komt vertellen voor deze speciale gelegenheid? Jammer.
Bij Fons Welters een mooie installatie van grote kleurige doeken waar je doorheen moet zigzaggen. Hier zegt de titel Impenetrable (Europe) wel genoeg.
Impenetrable, 2013, Otto Berchem
Nieuw Amsterdams Peil – Where Do We Go From Here, tot 25 februari 2017
De deelnemende galeries. Klik op de naam voor de website.
Annet Gelink Gallery, Laurierstraat 189, Amsterdam
Ellen de Bruijne Projects, Rozengracht 207 A, Amsterdam
Gallery Stigter van Doesburg, Elandstraat 90, Amsterdam
Galerie Fons Welters, Bloemstraat 140, Amsterdam
tegenboschvanvreden, Bloemstraat 57, Amsterdam
Martin van Zomeren, Hazenstraat 20, Amsterdam
Kunst is overal 